کوچ

شیراز رو باید نوشید... کوچه به کوچه هنر ، فرهنگ ، تاریخ، زیبایی ، حکمت . تمام زیبایی های خارج از وصفش رو که کنار بذارم ، باید اعتراف کنم که این شهر سه بار من رو متلاطم کرد و اشک از چشمام جاری کرد ... حافظیه، دروازه ی ملل تخت جمشید ، مقبره کوروش بزرگ... زیر طاق حافظیه حس غریبی رو تجربه کردم ، یک ساعت زیر اون طاق نشستم و به مرمر متبرک مقبره حافظ نگاه می کردم، نگاهم روی مرمر به طرب اومده بود، حتی سنگ هم می تونه عظمت داشته باشه، یه سنگی می افته زیر پا و یه سنگی میشه مزین کننده مقبره ی خواجهی شیرازی...در واقع حتی سنگ می تونه قدر و مرتبه بگیره اگر از جوهر عشق تغذیه...

ادامه مطلب