شیراز

شیراز رو باید نوشید...

کوچه به کوچه هنر ، فرهنگ ، تاریخ، زیبایی ، حکمت . تمام زیبایی های خارج از وصفش رو که کنار بذارم ، باید اعتراف کنم که این شهر سه بار من رو متلاطم کرد و اشک از چشمام جاری کرد ... حافظیه، دروازه ی ملل تخت جمشید ، مقبره کوروش بزرگ...

زیر طاق حافظیه حس غریبی رو تجربه کردم ، یک ساعت زیر اون طاق نشستم و به مرمر متبرک مقبره حافظ نگاه می کردم، نگاهم روی مرمر به طرب اومده بود، حتی سنگ هم می تونه عظمت داشته باشه، یه سنگی می افته زیر پا و یه سنگی میشه مزین کننده مقبره ی خواجهی شیرازی...در واقع حتی سنگ می تونه قدر و مرتبه بگیره اگر از جوهر عشق تغذیه شده باشه... و عشق ... عشق ... عشق... اون چیزی بود که زیر اون طاقی تبلور داشت ... حس می کردم وقتی اونجا نفس می کشم چیزی متبرک تر از هوای معمولی وارد ریه هام میشه و تا ته مغزم ، ته قلبم ، ته روحم نفوذ میکنه.... سکوت ذهنی ... همون چیزی که عمیقاً به دنبالش می گشتم ، اونجا بدون هیج تلاشی برقرار بود... حافظیه حامل تمام حکمت هستی بود و من دلباخته شدم...

دروازه ملل تخت جمشید، ورودی کاخ خشایار شاه، با دو تا تندیس افسانه ای که صورت انسان ، بدن گاو و بال فرشته دارن ، و سه تا ستون پشت این دروازه، تصویری بود که همیشه از تخت جمشید داشتم، و حالا اونجا بودم و در مقابل اون ورودی، سرم رو بالا گرفته بودم تا به اون حجاری زیبا و عظیم نگاه کنم... آره توی تخت جمشید باید سرت رو بالا بگیری تا زیبایی ها رو ببینی ... اصلا تخت جمشید ساخته شده تا تو سرت رو بالا بگیری ... بالا بگیری و به خودت بگی من ایرانی ام... من در قبال این فرهنگ مسئولم... من ار خودم شروع می کنم و اجازه نمی دم گرد فراموشی روی فرهنگ غنی ای که بهم به ارث رسیده بشینه... در خودم سر بلند و استوار زوایای فرهنگ نیک ایرانی رو زنده نگه می دارم... وقتی به خودم اومدم صورتم از اشک خیس بود

مقبره کوروش، در پاسارگاد بخش دیگه ای از شیراز بود که من رو در من به طرب آورد... انرژی خاصی اونجا بود گوشه ای چهارزانو نشستم که مدیتیشن کنم اما هر کاری که کردم نمی تونستم چشم هام رو بسته نگه دارم. بی تکلفی ، بی پیرایگی ، و سادگی این بنا که متعلق به یکی از بزرگترین امپراطورهای تاریخ جهانه، سرشار از پیامه... انسان های عظیم بی تکلفی رو به سمت خودشون جذب می کنن، انسان های عظیم سادگی رو در اطراف خودشون نگه می دارن... و این همه سال ، هنوز سادگی و بی ریایی اون بنا حفظ شده.... شاید قبلا که عکس های این مقبره رو میدیدم این همه سادگی رو بی لطفی مسئولین می دونستم... اما الان که اینجام با بند بند وجودم حس کردم که این سادگی یعنی فردی که اینجاست عظیم تر از هر عظمتی رو در قلب خودش حمل می کرده ... و چقدر سادگی زیباست ... و چقدر قشنگه که ساده بودن رو حفظ کنیم ... اجازه ندیم سادگی هامون فراموش بشه...