ورود به هند

خدا رو شکر پرواز خوبی داشتیم... به محض خروج از هواپیما بوی عجیب ادویه رو توی فرودگاه احساس کردم... تمام رگ و پی فرودگاه بویی می دادکه فکر کردم بوی ادویه است و بعدها فهمیدم بوی دیگه ای بود...!!! بگذریم از اینکه صف چک کردن پاسپورت رو اشتباه وایسادم و وقتی بعد از کلی مدت نوبتم شد ... بهم گفتن این صف برای مردم هنده شما خارجی هستی برو اون یکی صف... دوباره از اول صف وایسادم :( خب ولی از این به کنار دیوارهای فرودگاه هند با تندیس هایی از ژست های دست به اسم مودرا که طول سفر باهاش آشنا شدم ، تزئین شده بود...

کار چک کردن پاس و اسکن چشم که تموم شد رفتم و کوله ام رو تحویل گرفتم ... و بعد رفتم یه سیم کارت هندی بخرم... به لطف بی اطلاعی من و تبلیغات جامع و کامل آقای فروشنده بدترین نوع سیم کارت هندی که هیچ جا آنتن نمیداد و تازه کارت شارژش هم جایی گیر نمی اومد خریدم و انداختم به موبایلم و نشستم تا فعال بشه...شما اگر خواستید سیم کارت بخرید Voda phone بخرید

خلاصه تاکسی گرفتم به قصد Gurgaon که یه فاصله کرج تا تهرانی از دهلی داره...هتل خوبی رو با قیمت عالی اونجا برای یه شب بوک کرده بودم... وقتی رسیدم رزروشن به شیکی گفت دیر کردی ، اتاق دادن به یکی دیگه... من ساعت 3 شب بی اتاق در خیابون بودم... دوباره نتم رو چک کردم و یه اتاق توی یه هتل توی کارول باغ دهلی بوک کردم و با یه شارژ 1000 روپیه ای آقای راننده من رو به کارول باغ برد ...

توی فاصله این دو شهر کامیون هایی دیدم که روشون ساب های بزرگ وصل بود و موسیقی پخش می کرد و یه سری هم توش می رقصیدن...منم از شیشه ماشین بیرون آویزون شده بودم و به روش کردی دستمال کاغذی تکون میدادم... :) همچین صحنه ای رو فقط وقتی ایران می رفت جام جهانی دیده بودم حالا اینا چرا خوشحال بودن چیزی بود که فرداش فهمیدم...

بالاخره به هتل رسیدم...تمیز نبود ولی خب بد هم نبود... به علاوه فقط همین یکی دو شب قراره بمونم پس میشد تحمل کرد...